„Szeroko rozwartymi na wpół przytomnymi oczami hrabina przyjrzała się podtrzymującemu ją ramieniem człowiekowi, ale nie poznała go, krzyknęła głośno i brutalnie go odepchnęła.
Królowa cały czas stała odwrócona od hrabiny, a przecież to ona raczej powinna była pocieszyć i podnieść na duchu tę kobietę, którą teraz pozostawiała bez żadnej pomocy.
Hrabia wbrew oporowi, jaki stawiała Andrea, uniósł ją w swych silnych ramionach i zwracając się do królowej powiedział
— Przepraszam Waszą Królewską Mość, ale musiało tu niewątpliwie zajść coś niezwykłego. Hrabina nigdy nie mdlała i dziś po raz pierwszy widzę ją nieprzytomną.
— Zapewne bardzo cierpi — powiedziała królowa, powracając do swego przypuszczenia, iż Andrea słyszała całą ich poprzednią rozmowę.
— O, tak, z pewnością cierpi — odpowiedział hrabia — i dlatego proszę, aby Wasza Królewska Mość pozwoliła mi odwieźć hrabinę do jej apartamentów. Potrzebna jest jej ko. bieca opieka.
— Ależ proszę — rzekła królowa wyciągając rękę w kierunku dzwonka.
Na dźwięk dzwonka hrabina zesztywniała i zawołała na wpół przytomna
— O! Gilbert!... Ten Gilbert!
Usłyszawszy to imię królowa drgnęła, a hrabia ogromnie zdziwiony ułożył żonę na kozetce.“(5)