„Jak ten policzek zostanie przyjęty — oto pytanie, które nie schodziło z ust ani dworu, ani miasta, które zadawano sobie od początku każdego poranka o wschodzie słońca.
Ludzie z parlamentu są bardzo przenikliwi i tam gdzie inni nie mogą wyjść z zamętu, oni widzą rzeczy jasno.
Zaczęli od porozumienia się co do istoty i skutków obrazy, ustalenia rozmiarów zniewagi, po czym stwierdzili, że obelga miała miejsce i postanowili, że „Parlament weźmie pod rozwagę postępowanie byłego gubernatora Bretanii i wypowie się w tej sprawie".
Ale król odparł ten cios zakazem udziału parów i książąt w jakichkolwiek bądź naradach parlamentu, dotyczących księcia dAiguillon. Parowie i książęta dochowali bezwarunkowego posłuszeństwa.
Wówczas parlament postanowił sam załatwić tę sprawę i wydał wyrok, mocą którego książę dAiguilłon jako ciężko obwiniony i poważnie podejrzany o czyny, plamiące nawet honor, został zawieszony w obowiązkach para aż do czasu wydania wyroku przez sąd parów w formie zgodnej z przepisami prawa i ustawami królestwa, wyroku oczyszczającego księcia dAiguilłon z zarzutów popełnienia ciężkich zbrodni oraz z podejrzeń o czyny hańbiące.
Alenie wystarczało wydać podobny wyrok w parlamencie w obecności zainteresowanych stron oraz zapisać go w księgach. Trzeba go było jeszcze podać do publicznej wiadomości. Trzeba było poza tym wybuchu zgorszenia i oburzenia, którego nigdy nie waha się ani lęka wzniecić piosenka francuska, co czyni tę piosenkę wszechwładną panią wypadków i ludu. Toteż trzeba było podnieść ten wyrok parlamentu do potęgi piosenki.“(6)