„Byłam absolutnie przytomna i pamiętam, że w pewnej chwili pomyślałam „Co teraz będzie Czy podejdę do niego, czy on podejdzie do mnie A zresztą, czy to w ogóle potrzebne"
Spotkanie skończyło się tak samo nagle, jak się zaczęło. Rozległo się szczekanie Baksa. który wyskoczył z szałasu. „Naznaczony" uczynił raptowny zwrot i skrył się w lesie...
Przebywaliśmy w tajdze osiem dni, a potem w fatalnych humorach wróciliśmy do osady, powtarzając wielokrotnie „Dlaczego wyszliśmy do niego"
Po powrocie do Moskwy nie mogłam sobie znaleźć miejsca. Niebawem otrzymałam od Wołodii list. w którym znalazło się zdanie „Nie wiem. jak teraz dalej żyć". Postanowiłam, że nie wolno o tym zapomnieć, że znów muszę udać się z Wołodia do tajgi.
W połowie października, w tym samym składzie, znaleźliśmy się w szałasieNikt jednak nie przyszedł. Tylko raz, w nocy, usłyszeliśmy przeciągły krzyk w lesie, ale doszliśmy do wniosku, że to ptak. Rano zaczęliśmy szukać Boksa. ale nie mogliśmy go znaleźć. Dopiero w lesie, jakieś sto metrów od szałasu, znaleźliśmy jego ciało rozdarte od ogona do obojczyka. Czaszka była pęknięta z prawej strony, szczęki zaciśnięte, z zębów sterczał przygryziony język. Byliśmy wstrząśnięci tym widokiem. „To robota „Naznaczonego" — powiedział Wołodia. Rzeczywiście, w taki sposób nie rozprawia się ze swą ofiarą żadne ze znanych zwierząt. Doszliśmy do wniosku, że „Naznaczony" czatował na Boksa, chwycił go za tylne łapy, uderzył psem o drzewo i strzaskał mu czaszkę. Przed śmiercią pies wrzasnął to jego krzyk słyszeliśmy nocą. Zdarzyło się to 22 października. Wołodia, który był człowiekiem odważnym, polującym w pojedynkę“(9)