„— Ale dlaczego odnosi się do mnie zawsze tak Chłodno
— Traktuje tak każdego, gdy ma obraz na warRKtacie. Niech pan mu tego nie bierze za złe. Gdy wykończy obraz z Scheveningen, na pewno sam przyjdzie do pana. Tymczasem, jeśli panu potrzeba pomocy lub rady, może pan przyjść do mnie.
—Czy wolno mi o coś zapytać, Weissenbruch
Pytaj pan.
— Czy to Mauve przysłał pana tutaj
— Tak.
— A po co to zrobił
— Chciał usłyszeć moje zdanie o pańskiej pracy.
— Ale dlaczego Skoro sądzi, że jestem urodzonym...
— Nie wiem. Może Tersteeg zaraził go wątpliwościami.
ak więc Tersteeg stracił wiarę w niego, a Mauve był coraz bardziej oziębły. Ale Krystyna zajęła ich miejsce. Wniosła w życie Vincen1a bezpośredniość I koleżeństwo, za którymi od dawna tęsknił. Przychodziła dzień w dzień wczesnym ranem i przynosiła koszyczek z przyborami do szycia, aby nie siedzieć bezczynnie podczas pozowania. Głos miała nieco ochrypły i nie była zgoła wybredna w doborze ułów, ale mówiła spokojnie i Vincent zauważył, że potrafi nie słyszeć w ogóle jej gadania, jeśli zechce «ię skupić. Przeważnie była zadowolona, że może tak siedzieć sobie pod piecem, patrząc przez okno lub szyjąc wyprawkę dla dziecka. Była niezręcznym modelem i powoli uczyła się pozować, lecz usilnie starała się zadowolić Vincenta. Wkrótce uważała za rzecz samą przez się zrozumiałą, że przed odejściem przygotowuje mu posiłek.“(3)