„— A tamci wszyscy, którzy naśladowali Roosevelta — mówiła, jak gdyby wcale nie słyszała, co mówił, albo była głucha. — Albo ten lokal na Staten Island, gdzie całą paczką jeździliśmy na kolację, kiedy Henry miał samochód. Biedny Henry. Kupił fermę w Connecticut i wybrał się tam kiedyś samotnie na weekend. Zasnął z zapalonym papierosem i cały dom, stodoła i cała reszta, wszystko się spaliło. Ethel wywiozła dzieci do Kalifornii. — Dolała whisky do szklanki i podała mu ją. Następnie zapaliła papierosa i włożyła mu go do ust. Intymność tego gestu była tak poufała, że mogłoby się zdawać, że nie tylko jest ciężko chory, ale jest jej kochankiem,
— Jak tylko poczuję się trochę lepiej — powiedział — wynajmę sobie pokój w jakimś dobrym hotelu. Zadzwonię wtedy do ciebie. Bardzo ładnie z twojej strony; że mnie odwiedziłaś.
— Och, nie przejmuj się tym pokojem, Jack — odparła. — Nie interesuję się nigdy wyglądem pokojów. Nie przywiązuję żadnej wagi do tego, w jakim otoczeniu przebywam. Stanley miał brudny pokoik w Chelsea. To znajomi mówili mi, że było tam brudno. Sama nigdy tego nie zauważyłam. Szczury zjadały wszystko, co mu przynosiłam. Wieszał paczki z jedzeniem pod sufitem, na łańcuszku do lam“(14)